عشقت دروغ. کل حقایق دروغ بود

دست توست. عاشق تو هر آن کجا

                                                  دست ظریف و خط شقایق دروغ بود

افسانه بود مهر تو وقتی به دل نشست

                                                  آن لحظه ها تمام دقایق دروغ بود

حالا عبور میکنم از هرچه بود و هست

                                                  از هرچه چشمهای مرا بر دل تو بست

قلبت ولی برای دلم تنگ می شود

                                                 صدها دریغ قلب من از سنگ می شود

شاید به سنگ بودن خود شرم می کنم

                                                 از تنگ بودن قلب خود شرم می کنم

همراه روزهای قدیمی مرا ببخش

                                                دیگر گذشت. خوب و صمیمی مرا ببخش

بعد از تو باز خاطره تکرار می شود

                                                مثل طناب بر تن من دار می شود

یادش به خیر عشق تو تنها امید بود

                                                دیگر گذشت. عشق تو انکار می شود

مردی که رفت پیش خودش کم کسی نبود

                                               چشمی که سوخت قاعدتا تار می شود

اینجا دو جفت خط موازی و یک نگاه

                                               غیر از تو نیز بر همه اجبار میشود

چشمان مست خواب کسی را به هم نزد

                                              وقتی که رفت چشم تو بیدار می شود