چهارشنبه:

خوب از پس هم بر می آییم و بیشتر و بهتر با هم آشنا می شیم. او دیگر از من فرار نمی کند و این علامت خوبی است. او از اینکه با وی باشم لذت می برد. این موضوع مرا خوشحال می کند و من سعی می کنم از هر راهی که می توانم برای او مفید باشم و توجه او را جلب کنم. در این یکی دو روز گذشته من تمام نام گذاریهای اشیا مختلف را خودم انجام داده ام و این کار مایه تسکین او بوده. آخر او در این جور کارها ذوقی ندارد و او از این بابت قدر شناس من است. آخر می دانید او نمی تواند به هیچ اسم منطقی فکر کند ولی من نمی گذارم که او بفهمد من به این نقص او آگاهم. هرگاه که ما با جانور تازه ای برخورد می کنیم من قبل از اینکه او خود را در پس سکوت خجالت آمیزش پنهان کند من یک اسم برای آن مخلوق انتخاب می کنم. با این روش او را از خجالت کشیدن نجات می دهم. من این نقص او را ندارم به هر موجودی که نگاه می کنم بلا فاصله به یاد می آورم که چیست حتی یک دقیقه هم معطل نمی کنم بلافاصله اسم درست به ذهنم وارد می شود درست مثل یک الهام و فکر می کنم واقعا الهام باشد چون چند لحظه قبلش چنین اسمی در ذهنم نبود. من از اندازه و قد و قواره هر موجودی می فهمم که چه حیوانی است. وقتی که سر و کله دودو پیدا شد می شد این فکر را از چشمهایش خواند که دودو باید یک گربه وحشی باشد اما من او را از این گمان بیرون آوردم و طوری هم رفتار کردم که غرورش جریحه دار نشودو من با حالتی طبیعی انگار که هیجان زده ام نه اینکه بخواهم به کسی درس بدهم گفتم: خوب اگر این یک دودو نباشد من حرفم را پس خواهم گرفت! و بدون اینکه به نظر بیاید دارم توضیح می دهم برای او شرح دادم که چگونه من دودو را می شناسم و گرچه او از این موضوع که من آن جانور را می شناسم کمی دلخور به نظر می رسید آشکارا مرا تحسین می کرد. این موضوع خوشایند بود و من تا وقت خواب چند بار با رضایت به این موضوع فکر کردم:

چطور احساس دستیابی به چیزی کوچک باعث شادی ما می شود.