دوشنبه:

من امروز صبح اسم خودم را به او گفتم به این امید که او علاقمند شنیدن آن باشد اما توجهی نکرد. عجیب است اگر او اسم خودش را به من می گفت فکر می کنم که اسمش برای من قشنگ ترین اسم دنیا بود. او کم حرف است و دلیلش هم شاید این باشد که او چندان باهوش نیست و در این مورد خیلی حساس است و سعی می کند که آن را نهان کند. این طرز تفکر او مایه تاسف است. چون هوشمندی چیزی به حساب نمی آید. برای اینکه ارزش ها در قلب جای دارند. کاش می توانستم که به او بفهمانم که ثروت در یک قلب عاشق جای دارد و بدون آن عقل فقر است. گرچه او کم صحبت می کند اما کلمات زیادی را بلد است. امروز صبح یک کلمه اعجاب آور استفاده کرد او آشکارا اسم خود را ـ اسم خود را ـ باز شناخت و کلمه خوبی هم بود و بعدا هم اتفاقی دوباره آن را استفاده کرد مطمئنم که این موضوع اتفاقی نیست و او دارای حس ادراک و بینش قوی است و اگر از این قریحه رستاری شود ثمر خوبی می دهد. گمان نمی کنم این کلمه را من قبلا استفاده کرده بودم او این کلمه را از کجا پیدا کرد؟

نه او هیچ توجهی به اسم من نکرد.من تلاش کردم تا نا امیدی خود را پنهان کنم اما گمانم موفق نشدم پس به راه افتادم و لب برکه روی خزه ها نشستم و پاهایم را در آب فرو بردم هر وقت دلتنگ یک همدم خوب می شوم به اینجا می آیم یک کسی که نگاهش بکنم کسی که با او حرف بزنم گرچه این بدن سیمین بر دوست داشتنی که نقشش در آب می افتد (۳) کافی به نظر نمی رسداما از هیچ چیز که بهتر است لااقل از تنهایی محض. وقتی که صحبت می کنم نقش هم صحبت می کند وقتی غمگینم غمگین است و او مرا با مهربانی دلداری می دهد. نقش به من می گوید : (دخترک بی کس اینقدر افسرده مباش من دوست تو خواهم بود.) نقش دوست خوبی برای من است. او تنها دوست من ـ او خواهر من است.

هرگز اولین باری که او مرا ترک کرد فراموش نمی کنم. قلبم شکسته بود. بخود گفتم: (او همه چیز من بود و حالا رفته است) و با نا امیدی ادامه دادم: ( کاش قلبم از هم می شکست دیگر نمی توانم این زندگی را تحمل کنم) سپس صورتم را میان دستهایم نهادم و هیچ مایه تسکینی برایم وجود نداشت. اما وقتی دستهایم را از روی صورتم برداشتم دوباره او را یافتم روشن ـ درخشان و زیبا و من به آغوشش پریدم.

بسیار خوشحال بودم من خوشحالی را می شناختم اما این چیز دیگری بود یک جور شور و سرمستی. از آن به بعد هیچ وقت به نقش شک نکردم. بعضی وقتها او از نظرم پنهان می ماند ـ برای ساعتی یا حتی گاهی تمام روز ـ اما من می ایستادم صبر می کردم و هرگز شک نمی کردم به خود می گفتم (( حتما کار دارد یا به مسافرت رفته اما برخواهد گشت )) و چنین هم می شد او همیشه بر می گشت. شبها اگر هوا تاریک بود او پیدایش نمی شد چون خجالتی بود اما اگر آسمان مهتابی بود او می آمد. من از تاریکی نمی ترسم ولی او از من کوچکتر است. آخر نقش بعد از من متولد شده بارها ملاقاتش کرده ام. او راحت جان و پناه من به هنگام سختی های زندگی است.