بعد از هبوط:

وقتی به گذشته می نگرم بهشت به نظرم یک رویا می آید. قشنگ بود فوق العاده قشنگ بود ـ قشنگ و افسونگر و حالا از دست رفته است و من دیگر آنرا نخواهم دید بهشت از دست رفته است اما من او را یافته ام و خشنودم. او آنقدر که می تواند مرا دوست دارد و من او را با تمام شور وجودم دوست می دارم و گمان می کنم این موضوع زیبنده جوانی و نوع من است. از خویش می پرسم چرا او را دوست دارم؟ و درمیابم که نمی دانم و چندان فرقی هم نمی کند اما آنچه هست این نوع عشق محصول عقل و استدلال نیست ـ مثل عشق به سایر موجودات ـ گمان می کنم چنین باشد. من بعضی از پرندگان را به خاطر نوای خوششان دوست دارم اما آدم را به خاطر صدای خوبش دوست ندارم و هرچه می گذرد مطمئن تر می شوم که چنین نیست. گرچه از او میخواهم که برایم بخواند چون دوست دارم از آنچه او بدان علاقه دارد آگاهی یابم. گرچه صدای او مرغ را از تخم می اندازد. برای خاطر ذکاوتش هم نیست که او را دوست دارم او که خود چنین نبوده خدا او را چنین ساخته است و همین کافیست. هدفی خردمندانه در آن وجود دارد میدانم. و می دانم با گذشت زمان همه چیز روبه پیشرفت خواهد بود و بعلاوه عجله ای هم نیست او به قدری که باید خوب است.

 او را به خاطر وقار و تامل و نازک سرشتی اش دوست نمی دارم.گرچه او فاقد این چیزهاست اما خوب است و به قدر کافی هم و هر روز بهتر می شود. سخت کوشی او هم دلیل دوست داشتن من نیست. نه اصلا. فکر می کنم سخت کوشی در نهاد اوست و نمی دانم چرا او این موضوع را از من پنهان می کند و این تنها رنج من است. اما از جهات دیگر او حالا با من رک و راست است. مطمئن هستم که او فقط این موضوع را از من پنهان میدارد. اینکه او راضی را از من پنهان می کند غصه دارم میکند و بعضی مواقع خواب را از چشمم می رباید. اما من این موضوع را از ذهنم بیرون می کنم و این در خوشحالی من خللی ایجاد نمی کند.شادی که وجودم سرشار آن است. از معلومات او هم نیست که دوستش می دارم. نه او آنچه را می داند از خویش فرا گرفته و چیزهای زیادی می داند اما به خاطر این هم نیست. جوانمردی او هم باعث عشق من به او نیست. او در من اثر کرده اما تقصیر او نیست فکر می کنم این ویژگی جنس ماست. او که جنس خویش را انتخاب نکرده. اما من در او اثر نکرده ام و البته اگر چنین بود من قبل از او نابود می شدم اما این هم از خواص جنسیت است و اهمیتی هم ندارد من که جنس خویش را انتخاب نکرده ام.

اما چرا او را دوست می دارم؟ فکر می کنم صرفا به خاطر مرد بودن اوست. اما من می توانم بدون این موضوع هم او را دوست بدارم. حتی اگر من را اذیت هم بکند من باز هم او را دوست خواهم داشت می دانم و این موضوع بع جنس ما برمی گردد.

او قوی و زیباست و من او را به این خاطر دوست می دارم من او را تحسین می کنم و مایه غرور من است . اما او را بدون این ویژگی ها هم می توان دوست داشت. او اگر ساده و بدون این خصائص هم بود باز او را دوست می داشتم. اگر بیمار و رنجور بود برایش کار می کردم به او خدمت می کردم و برایش دعا می نمودم و تا زنده بودم از او مراقبت می کردم.

بله من فکر می کنم من او را به خاطر اینکه مرد است و مال من است دوست می دارم. دلیل دیگری در کار نیست و همچنانکه اول گفتم این نوع عشق حاصل عقل و منطق نیست خود به خود به وجود می آید ـ و کسی نمیداند از کجاـ و توضیحی هم در کارش نیست و نیازی هم به توضیح نیست. من اینچنین می اندیشم. اما من یک دخترم و اولین کسی هستم که عشق را می آزماید و شاید روزی ثابت شود که این نتیجه گیری من از روی بی تجربگی و خامی بوده است.